PASAŻEROWIE JĘZYKA
Za bardzo się stapiamy z ciemnościami, Polsko,
z mrokiem i krwią. A przecież
ogromne konary światła wciąż nas rozjaśniają.
Te sińce duszy, wyrwy lęku, te doły strachu
nie mogą nas paraliżować. Brakuje nam czułości,
miłosnych szeptów duszy, ukojeń pamięci.
Pasażerowie języka odjeżdżają
bez pożegnania.
Twarze nadpływają i odpływają,
rośnie milczenie gwiazd.
Jesteśmy szelestem czasu. Umarli są powietrzem,
którym oddychamy. Chodzimy po umarłych
jak po polu, depczemy ich nogi, włosy, słowa,
oddechy.
Cisza popada w obłęd.
Ale to jeszcze nie rozpad duszy, Polsko,
nie destrukcja głębi.
Tętno życia wciąż wyczuwalne.
Cierpienie nie schodzi z ust i wszystkie
drogi prowadzą przez ból, lecz wyśpiewuje
nas utajona jasność.
Przyszłość żyje w przeszłości,
pamięć w języku. Jesteśmy śladami umarłych,
myśli się łuszczą.
ПАССАЖИРЫ ЯЗЫКA
Мы слишком тесно сливаемся с тьмой, Польша,
с мраком и кровью. Но
огромные ветви света все еще освещают нас.
Эти синяки души, разрывы тревоги, ямы страха
они не могут нас парализовать. Нам не хватает нежности,
любовного шепота души, умиротворение памяти.
Пассажиры языкa уезжают
не прощаясь.
Лица плывут и уплывают,
растет молчание звезд.
Мы – шорох времени. Мертвые – это воздух,
которым мы дышим. Мы ходим по умершим
как по полю, топчем их ноги, волосы, слова,
дыхание.
Тишина впадает в безумие.
Но это еще не распад души,,
не разрушение глубины.
Пульс жизни все еще ощущается.
Страдания не сходят с уст и все
дороги ведут через боль, но поет
нам скрытая ясность.
Будущее живет в прошлом,
память на языке. Мы – следы умерших,
мысли рассыпаются.
CIEMNY GŁOS KRWI
Wyśpiewaj ptaku wewnętrzne światło!
Uraduj pieśni dłonie i usta! Ogłoś się ogniu!!
Tańczcie płomyki oczu!
Zbyt wiele w nas ran, cmentarzy i trumien,
zbyt głęboko dotknęły nas groby.
Guo vadis śmierci? W czarnych szwach
strachu wyje miłość. Z zatoki ust
wciąż wypływają białe żaglowce wiary.
W oczach kwitną białe drzewa.
Flotylla spojrzeń zmierza ku życiu.
Jest jeszcze uśmiech, słońce w
głosie, w jabłoni i pięknie.
Śmierć nie jest ostateczna. Kiedy konamy,
boimy się tylko bólu. Ale i wtedy
w naszych dłoniach, w ich głębi, pod skórą,
świeci słońce, śni krew, szepczą owoce,
tętni nieśmiertelność.
Światło śpiewa, nasze usta się błąkają
w poszukiwaniu miłości. Ciemny głos krwi
wciąż nas rani, ale i leczy naszą udręczoną duszę.
ТЕМНЫЙ ГОЛОС КРОВИ
Пой птице внутренний свет!
Порадуй песней лодони и уста! Объяви себя огнем!!
Танцуйте огоньки глаз!
Слишком много в нас ран, кладбищ и гробов,
слишком глубоко нас тронули могилы.
Guo vadis смерть? В черных швах
страха воет любовь. Из пазухи рта
еще плывут белые парусники веры.
В глазах цветут белые деревья.
Флотилия взглядов движется к жизни.
Есть еще улыбка, солнце в
голосе, в яблоне и в красоте.
Смерть не конечная. Когда мы умираем,
мы боимся только боли. Но и тогда
в наших руках, в их глубине, под кожей,
светит солнце, снится кровь, шепчутся плоды,
пульсирует бессмертие.
Свет поет, наши губы блуждают
в поисках любви. Темный голос крови
все еще ранит нас, но и исцеляет нашу измученную душу.
CZYM JEST POEZJA
Poezja żyje w ciemności, łzach i krwi.
To liryka śmierci.
O, poeci,
za dużo wierszy o ptakach i bzach,
kiedy zbrodnie są nierozliczone,
a mordercom stawia się pomniki,
tracimy rozeznanie,
kto jest kim i co znaczy.
Dobro i zło, prawda i kłamstwo,
mieszają się,
a piękno ginie w pustce.
Nie szukajcie błyskotliwych metafor,
ani modnych obrazów,
kiedy płoną żywi ludzie
i kona wszelki sens.
Z metafor ścieka pot,
symbole gniją w chorych umysłach,
a strofy toną w mroku.
Porzućcie liryczne ojczyzny,
w których ćwierkają wróble,
kiedy giną narody.
Nie pławcie się w słonecznych dopływach
języka, kiedy świat karmi się strachem,
trupami i krwią.
29.04.2020
ЧТО ТАКОЕ ПОЭЗИЯ
Поэзия живет в темноте, в слезах и в крови.
Это лирика смерти.
О, поэты,
слишком много стихов о птицах и сирени,
когда преступления не учтены,
а убийцам ставят памятники,
мы теряем понимание,
кто есть кто и что значит.
Добро и зло, правда и ложь
перемешались
а красота погибает в пустоте.
Не ищите блестящих метафор,
ни модных образов,
когда горят живые люди
и умирает всякий смысл.
Из метафор капает пот,
символы гниют в больных умах,
и строфы тонут во мраке.
Откажитесь от лирической Родины,
в которых щебечут воробьи,
когда гибнут народы.
Не купайтесь в солнечных притоках
языка, когда мир питается страхом,
трупами и кровью.
29.04.2020
MATKA POCHYLONA
Zgarbiony wieczór przygniatał matkę do ziemi,
jej głowa zwisała nad stołem jak zgaszona lampa.
Zastygły głosy ptaków, a spomiędzy gałęzi wyzierały
zimne ręce wiatru.
Pustynia słońca zasypiała w głębokich wiadrach.
Zagubiona notatka księżyca szeleściła
za oknem, a moja dłoń jak zbłąkany pielgrzym,
na oślep szukała mówiącej drogi.
Słyszałem cichy płacz duszy, chwiało się lato,
a śmierć stąpała pod płotami na palcach jak cień.
Czerwona kolonia snów wije się do dzisiaj
jak kręta ścieżka po moich nocach.
Z tamtej rany mroku sączy się cichy
szept historii.
30.03.20
МАТЬ НАКЛОНЕННАЯ
Сгорбленный вечер придавил мать к Земле,
ее голова свисала над столом, как потушенная лампа.
Застыли птичьи голоса, и вырвались из-под веток
холодные руки ветра.
Пустыня солнца засыпала в глубоких ведрамх.
Потерянная записка Луны шуршала
за окном, и моя рука, как бродячий Пилигрим,
на ослеп искала дорогу.
Я слышал тихий плач души, качалось лето,
а смерть ступала под заборами на цыпочках, как тень.
Красная колония снов корчится по сей день
как извилистая тропа среди моих ночей.
Из той раны мрака сочится тихий
шепот истории.
30.03.20
MATKA MODLĄCA
Jej usta płynęły jak łódka
urwistymi brzegami słów.
Różaniec myśli jak skapywanie
kropel ciszy w dolinie śpiących rzek.
Przez skraj wieczoru przeciekały
głuche westchnienia ścian
i słyszało się ciemne skomlenia okien.
Wyłuskany z chmur drobny pyłek gwiazdy
unosił się jak świetlisty ptak
nad wodami.
Strach rozwoził po polach chochoły,
a matka tkała z oddechu szal miłości
i owijała moje lęki.
W krzakach obcej mowy syczały żmije
i wbijał się w niewinne ciała
żelazny tryzub.
Płonęła krew, a czerwony las
ruszał w góry.
МОЛЯЩАЯСЯ МАТЬ
Ее губы текли, как лодка
обрывистыми краями слов.
Четки мысли как капель
тишины в долине спящих рек.
Сквозь кромку вечера просачивались
глухие вздохи стен
и слышалось темное завывание окон.
Выброшенная из облаков мелкая звездная пыльца
парила, как светящаяся птица
над водами.
Страх развозил по полям хохолы,
а мать плела своим дыхания шаль любви
и окутывала мои страхи.
В кустах чужой речи шипели гадюки,
и впивался в невинные тела
железный тризуб.
Горела кровь, и красный лес
двигался в горы.