Listy do autora

WRAŻENIA Z LEKTURY

Szanowny Panie.

Pozwoliłem sobie napisać do Pana tych kilka liter i dopuścić do zmarnowanie Pańskiego czasu na odczytanie ich. Ale proszę mi wierzyć- nie mogłem się temu oprzeć. Wiele lat temu, będąc jeszcze ludzkim szczenięciem natrafiłem w księgarni na książkę, której tytuł z pewnością nie jest Panu obcy- „Chrobaczki”. Książka opasła z intrygującym tytułem i ostrzeżeniem na wejściu. I pomimo tego, że daleko mi było do wyznaczonego na obwolucie wieku… kupiłem ją (nikt nie sprawdzał). Co więcej… przeczytałem… I to nie raz. I nawet poleciłem bratu i przyjaciółce. Wszyscy zostaliśmy naznaczeni tym, co tam, na kartach tej książki się działo. A teraz, po tylu latach znów czytam I w zasadzie wszystko co chciałem, to pokłonić się Panu i podziękować za to niesamowite doświadczenie, jakim jest zanurzenie się w Pańską opowieść. Te wszystkie lata temu, nie przyszło mi do głowy, aby spisać podobne słowa i wysłać listem do Pana. Ale teraz, w dobie skróconego dystansu, pozwalam sobie na krótką chwilę rozbłysnąć w Panu tymi słowami. Dziękuję i pozdrawiam serdecznie- Marcus Von May.

***

LIST OD MŁODEGO CZYTELNIKA

Na swoje pokolenie patrzę różnie, dostrzegam zarówno plusy jak i minusy. Na pewno podoba mi się ambicja w moim pokoleniu, dostrzegam ją w gronie znajomych czy przyjaciół, podoba mi się, że ma rozmaite zainteresowania i potencjał. Natomiast nie podobają  ubytki w obszarze wiedzy ogólnej oraz widzę potężny minus, tym minusem jest to, że czasami ciężko jest z komunikacją, konkretniej, że nie ma takiej atmosfery jak kiedyś, że wszyscy ze sobą rozmawiają, tylko np. jest to podzielone. Nie podoba mi się obecnie też nadwrażliwość na niektóre tematy lub całkowity jej brak,  a nawet obojętność. Podoba mi się natomiast, że moje pokolenie jest na pewno kreatywne i wielu z moich znajomych osiąga wyznaczone  cele. Widzę też, że większość znajomych i osób z mojego otoczenia idzie w kierunek języka angielskiego oraz w informatykę i zauważam, że nie poświęcają czasu na refleksję nad przyszłością tylko zazwyczaj żyją teraźniejszością. Sylwester właśnie spędziłem ze znajomymi w domu koleżanki;  było ciekawie,  ale jednocześnie spokojnie.  Życzę wszystkiego dobrego i pozdrawiam Dominik.

***  

LIST OD POETY

Drogi Staszku,

poranek, jestem po Mszy św. I Twoje podziękowanie za  „drobinę myśli”. Spodobało mi się to określenie, taki jestem w drobinach, ale powoli się scalam. Nie jest tak źle. Fizycznie i przede wszystkim psychicznie. Będzie dobrze. Czy moi Bracia i Siostra z Awangardy są w lepszym stanie?  Powstał materiał do opublikowania? Bym się ucieszył kolejnym zaowocowaniem Twojego zamysłu.

Serdecznie

Jerzy

***

LIST OD LICEALISTY

Dzień dobry, 

Pisze Dominik , poznaliśmy się 11 lipca w tym roku na 81 rocznicy rzezi wołyńskiej. Poprosiłem wówczas Pana o podpisanie książki Pana autorstwa. Powiedział Pan, żebym – jak skończę czytać – napisał Panu swoje wrażenia, odczucia, więc oto jestem i piszę do Pana.  Ja, zaczynając czytać tę książkę, już wiedziałem mniej więcej, co będzie się w niej działo, że będą krwawe mordy, okrutne zbrodnie i ludzka tragedia, jednak jak zacząłem wgłębiać się,  byłem jednocześnie w wielkim szoku, a nawet nie byłem w stanie sobie wyobrazić tych najbardziej brutalnych i szokujących rzeczy. Pierwsze, co mnie zdziwiło, ponieważ nie miałem pojęcia, że było coś takiego jak „pogrzeb Polski”,  że ktoś kiedyś wykopał dół, wrzucił flagę, mundur i jeszcze to celebrował. Kolejną rzeczą, która jest oburzająca i niewiarygodna wręcz, to to, co się działo w kościele i jakich rzeczy dokonywali Ukraińcy; mam na myśli fragment, w którym dokonywali totalnej degrengolady „świętując walkę o niepodległą Ukrainę”. Tak samo bardzo mnie zainteresował rozdział „lekcja anatomii”;  byłem naprawdę, ale to naprawdę bardzo zdezorientowany, jak tak można potraktować drugiego człowieka i jednocześnie nad nim, konającym, opisywać jego organy; nawet nie jestem w stanie pomyśleć, ile ta kobieta wycierpiała i jednocześnie jak wytrwały był jej organizm, że tyle męki wytrzymała, a  jednocześnie zastanawia mnie, czy ci ludzie mieli  sumienie. Wszystkie te historie były bardzo poruszające, czasami musiałem przeczytać jedno zdanie kilka razy, bo nie byłem w stanie uwierzyć w daną rzecz. Oni nie dość, że wymordowali tyle tych niewinnych ludzi, to jeszcze zostawiali ogromny ślad na psychice, chociażby tej kobiety, która osiwiała w tak krótkim czasie. A teraz pomyślmy, ile było takich ludzi, ilu ludzi musiało znosić takie cierpienie i o ilu sytuacjach nie mamy pojęcia. Uważam, że historia rzezi wołyńskiej jest bardzo ważna, ponieważ o tym prawie się nie mówi i trzeba to głosić, bo wielu ludzi nawet nie ma pojęcia, że takie wydarzenia miały miejsce i że człowiek jest zdolny do takiego bestialstwa.  Ja, mając 15 lat, uważam, że ta książka powinna być lekturą historyczną dla 3 klasy technikum/liceum, żeby młodzież  miała świadomość, że takie wydarzenia miały miejsce. Jest mi ogromnie miło, że mogłem poznać Pana osobiście i poznać bliżej dzięki Panu historię tych ludzi. Historią Kresów jestem bardzo zainteresowany i jest mi ona bardzo bliska, ponieważ moja rodzina właśnie z tych terenów pochodzi, a konkretniej ze Lwowa, Ihrowicy i tamtych ziem. W mojej rodzinie zostało zesłanych 18 osób na Syberię, więc historie stamtąd też są mi bliskie. A wracając do tematu książki, uważam, że ta książka jest jedną z ważniejszych dowodów na krwawe wydarzenia, które miały miejsce na terenach Polski  i uważam, że każdy powinien ją przeczytać, a zwłaszcza w czasach poprawności politycznej i aktualnej wojny; ja pamiętam że w moim podręczniku od historii w ósmej klasie była malutka ramka z informacją, że taka zbrodnia miała miejsce i była dokonana przez Ukraińców. To stanowczo za mało, tak samo kiedy mówimy o tym jak Ukraińcy napadali na nas podczas powstania Warszawskiego. Tak samo nie mówi się o akcji Wisła i o tym,  kto brał w niej udział.

Pozdrawiam serdecznie, Dominik

***  

LIST Z ZAGRANICY

Szanowny Panie Redaktorze,

artykuł (numer 04 WG) o sukcesach Polaków za granicą zainspirował mnie do napisania tego listu. Pochodzę ze środowiska wychowanków Kazimierza Lisieckiego „Dziadka” i tylko z tego środowiska mogę podać co najmniej dziesięć przykładów takich karier.  Jedną z takich karier jest mój przyjaciel Edward J. Edward. Urodził się w 1950 r. w Gdyni.  Pracę zawodową jako robotnik rozpoczął  w wieku 17 lat w DALMORZE, kontynuując naukę po pracy w technikum wieczorowym  a potem  na  studiach wieczorowych.  Absolwent Politechniki Gdańskiej (inżynier mechanik). W tym też czasie piastował społeczne funkcje takie jak przez 7 lat był najmłodszym ławnikiem w kolegium do spraw wykroczeń w Gdyni, mąż  zaufania  w  związkach zawodowych, skarbnik SIMP (Stowarzyszenie  Inżynierów i  Mechaników  w  Polsce). Działacz  Solidarności w latach 1980 i 1981,  jako przewodniczący  komisji  rewizyjnej miedzy  innymi odpowiedzialny  za  strajki   w zakładzie POLAM w Gdańsku. Wyemigrował  do USA w roku 1981, nie mając  tam  ani  rodziny ani  znajomych, bez znajomości języka angielskiego, z  50 $  w  kieszeni. W poszukiwaniu  pracy znalazł się   w centrum Doliny Krzemowej w Santa Clara, gdzie pracują   na kontraktach czy pełnych etatach w takich firmach jak Stanford University (ponad 20  laureatów  NOBLA),  INTEL (lider w produkcji mikroprocesorów), PHILIPS SILICON GRAFIK (przy pomocy programów, które stworzył Edward,  był zrobiony film Jurassic Park), FUJITSU, w koreańskiej firmie AMKOR; systematycznie podnosił swoje kwalifikacje i awansował. Został specjalistą/ ekspertem przy projektowaniu i programowaniu układów scalonych jako samouk. Jego zdolności i sumienność zostały docenione i były sowicie wynagradzane. Dla przykładu w roku 1991 dostał nagrodę 50,000.dolarów. Jego zarobki  w  szczytowym  okresie osiągnęły 90 $ na godzinę. Jako specjalista miał większą pensję od dyrektora firmy. Ostatnim jego zakładem  pracy  przed  emeryturą  była  firma InvenSenseCo,  której był współzałożycielem i jednym z pierwszych pięciu pracowników. Firma rozrosła się aż do prawie 700 pracowników. Firma  ta   ma pionierskie  rozwiązania technologiczne jako MEMS (Systemy mikroelektromechaniczne)  połączone  z  układem scalonym. Jej produktami są m.in. miniaturowe (3×3 mm)  wieloosiowe czujniki  jak żyroskop (wielkości łebka od szpilki),  przyspieszeniomierz, czujnik  ciśnienia,  kompas, mikrogłośniki i wiele innych  rozwiązań. Te produkty znajdują się w różnych wyrobach takich jak telefony komórkowe, smartwatch, smartfony, kamery, drony, w rożnych pojazdach, zabawkach i nawet w adidasach i w wielu innych wyrobach. Dzisiaj Edward jest dolarowym milionerem mieszka w swojej posiadłości w Kalifornii i ma także dwupoziomowe mieszkanie w swojej rodzinnej Gdyni,  którą odwiedza rokrocznie. Edward ma dwie córki; jedna ukończyła instytut weterynarii a druga została  doktorem   filozofii PhD  o  specjalizacji mechanik sercowo-naczyniowy i jest wykładowcą dla kardiochirurgów; uczy ich, jak używać różnego rodzaju sprzętu do operacji na sercu.

Inny mój przyjaciel (mieszka w Kandzie) doszedł do majątku, inwestując w nieruchomości. Jest wielkim filantropem. W minionych czterdziestu latach naszej znajomości „wyprowadził na ludzi” trzy dysfunkcyjne, wielodzietne rodziny. Robił to umiejętnie wspierając naukę, podsuwając pomysły na pracę, kierując dalszymi karierami.

Jeszcze inny mój przyjaciel – Stanisław R. po emigracji wojennej absolwent następujących szkół średnich i uczelni: Commercial College – Cambridge, England (Senior Leaving Certyficate), Alliance College, Pensylwania,  4-letni college ukończony w 2½ roku z wyróżnieniem (cum laude), Kent State University, Ohio  – magisterium, praca w formie książki: “Warsaw Uprising 1944 – 63 Days Battle”, Ohio State University, dyplomowany asystent, wykładowca (na Oxford University) filozofii, doktorant, niedokończona, z powodu przewlekłej choroby żony, dysertacja doktorska. Kariera zawodowa: Członek Komitetu Wykonawczego Amerykańskiego Stowarzyszenia Inwestorów Indywidualnych (New York), Prezes Związku Korporacji Handlowych ds. Importu,  członek Izby Handlu i Prezes Komisji Transportu w Cincinnati, Członek Wykonawczy Amerykańskiego Stowarzyszenia Sprzedaży Detalicznej, doradca amerykańskiego Senatu oraz kilku organizacji międzynarodowych, autor  książki:  Uprising  August  1944  “Warsaw  the  invisible  City” (książka w Archiwum Muzeum Powstania Warszawskiego). Posiada odznaczenia państwowe.  Do najwyższego stanowiska w armii amerykańskiej doszedł także wychowanek Kazimierza Lisieckiego „Dziadka” – John Shalikashwili. Ten ostatni to wprawdzie syn gruzińskich emigrantów w Polsce, jednakże właśnie  ognisko „Dziadka” Lisieckiego  w Warszawie podało mu pierwsze rękę w trudnych czasach wojny.

Napisałem o tym, co wiem z własnego otoczenia, jednakże takich karier Polaków za granicą są tysiące. Bo polski naród doświadczony zaborami, wojnami, okupacjami wykształcił w sobie jakiś zbiorowy, nadzwyczajny gen przetrwania i radzenia sobie w życiu w każdej sytuacji. Bądźmy dumni z naszych rodaków i przypominajmy ich sukcesy. Nie dajmy się pouczać, karcić i poniżać przez rożne von der layeny i verhofsztadów.

Pozdrawiam

Bogusław Homicki

***

LIST Z PRZEMYŚLA

Dzień dobry,

Dzisiaj tj. 1 marca 2023 .r otrzymałem wiadomość z IPN Rzeszów o przejęciu

„HONOROWEGO PATRONATU” naszej uroczystości, jednak nie mogą udzielić dotacji na organizację uroczystości.

Pisanie próśb o wsparcie finansowe do Prezydenta Miasta Przemyśla i Starosty

Powiatu Przemyskiego uważam za bezcelowe, dlatego zwracam się do wszystkich, którzy uważają, że z  pamięcią  o ludobójstwie naszych Rodaków nie możemy czekać na zakończenie wojny na Ukrainie, ponieważ cały czas w tym kraju kwitnie banderyzm, prawda jest zakłamywana, a świadkowie ludobójstwa odchodzą.   Serdecznie proszę byśmy wspólnie sfinansowali  tegoroczne uroczystości  80. rocznicy ludobójstwa Polaków na Wołyniu  i   79. Rocznicę Zagłady Huty Pieniackiej i Korościatyna – „Nie o Zemstę, lecz o pamięć wołają ofiary”

Każdy wpłacający podobnie jak w Akcji „Znicz na Cmentarz Obrońców Lwowa i polskie Groby na Kresach otrzyma podziękowanie e-mailem lub na FB na

zakończenie zbiórki, chyba, że nie wyrazi zgody. Zaproszenie na uroczystość

prześlę za kilka dni.

Z Kresowym pozdrowieniem,

Stanisław Szarzyński

Prezes Stowarzyszenia Pamięci Polskich Termopil i Kresów w Przemyślu im. Ks. Bronisława Mireckiego oraz Klubu Inteligencji Katolickiej