Tłumaczył Stanisław Srokowski
Σπύρος Γούλας
ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Μια μέρα θα έχω γονατίσει
γιατί είμαι άνθρωπος.
Θα έχω κουραστεί και με ένταση υποφέρει
άλλο δεν θα μπορώ.
Τότε θα χρειαστεί
να μου χαϊδέψεις τα μαλλιά
να μου χαμογελάσεις
και να με μαζέψεις να φύγουμε.
Στον δρόμο της επιστροφής θα γελάς
και όλο το χέρι θα μου σφίγγεις
λέγοντας πως τα έκανα σκατά
μα τώρα πάμε σπίτι
σαν άνθρωποι
Spiros Goulas
Urodził się w 1991 roku w Atenach. Jest absolwentem Wydziału Inżynierii Komputerowej i Informatyki Uniwersytetu w Patras i pracuje jako programista.
CZŁOWIEK
Pewnego dnia padnę na kolana,
bo jestem człowiekiem.
Będę zmęczony i z bólu będę cierpiał,
aż zabraknie mi sił.
Wtedy zapragniesz
pogłaskać mnie po głowie
uśmiechnąć się do mnie
i podnieść z kolan, by odejść.
A w drodze powrotnej uśmiechniesz się,
wciąż będziesz ściskał moją dłoń,
mówiąc, że wszystko zepsułem,
ale teraz wracamy do domu
jak ludzie.
Βαλάντης Μάστορας
ΠΩΣ ΕΠΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΕΙΣ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ;
Το ξέρουμε κι οι δυο·
αυτός ο κόσμος είναι χτισμένος
πάνω σε πτώματα σπασμένων ήλιων
και δολοφονημένων ουρανών.
Το ζήτημα δεν ήταν ποτέ η ετυμηγορία
αλλά το πώς θα γίνει ν’ ανθίσουν τα λουλούδια
δίχως καθόλου φως.
Valantis Mastoras
Valantis Mastoras urodził się w 1994 roku i dorastał w Igoumenitsie. Studiował informatykę stosowaną na Uniwersytecie Macedonii oraz lingwistykę komputerową na Uniwersytecie Lotaryngii. Pracuje w Salonikach, gdzie nadal studiuje.
JAK OŻYWIĆ KWIATY?
Oboje wiemy,
że ten świat został zbudowany
na trupach rozbitych słońc
i zamordowanych niebios.
Problemem nigdy nie była etymologia,
lecz to, jak sprawić, by kwiaty rozkwitły
bez żadnego światła.
Βασίλης Μόσχος
ΣΙΝΕΜΑ
Η καλύτερη ταινία
που δεν γυρίσαμε ποτέ
θα παιχτεί
σ’ ένα εγκαταλελειμμένο σινεμά
χωρίς εισόδους και ταμεία
θα μπαίνει τζάμπα όποιος θέλει
και για δυο μονάχα ώρες
όλοι του κόσμου οι αδικημένοι
θ’ αφήσουνε τις πιάτσες
τους δρόμους
τις φυλακές
και θα βρούνε καταφύγιο
στριμωχτά σε παλιά καθίσματα
από ξύλο και βελούδο
μέσα στο σκοτάδι
με μόνο φως
την μεγάλη οθόνη
εκεί μέσα
θα νιώσουμε όση θαλπωρή μας στέρησε
ο κόσμος των ανθρώπων
Wasilis Moschos
Vassilis Moschos urodził się w Salonikach w 1987 roku, gdzie nadal mieszka. Studiował scenopisarstwo na Wydziale Kinematografii Uniwersytetu Arystotelesa w Salonikach oraz twórcze pisanie na Uniwersytecie Macedonii Zachodniej we Florinie.
KINO
Najlepszy film,
który nigdy nie powstał,
zostanie wyświetlony
w opuszczonym kinie
bez wejściówek i kas biletowych,
wejdzie każdy, kto zechce.
I tylko na dwie godziny
wszyscy skrzywdzeni na świecie
opuszczą place
ulice
więzienia
i znajdą schronienie
wciśnięci w stare
drewniane i aksamitne fotele
w ciemności
a jedynym światłem będzie
wielki ekran.
Tam w środku
poczujemy całe ciepło, którego
pozbawił nas ludzki świat.
Σταυρούλα Παπαδάκη
ΔΙΑΛΟΓΟΣ
Φοβάμαι, μου είπες
άναψε το φως
και γω γέλασα
ρώτησα
παιδάκι είσαι;
όχι πια, μου είπες
και τι είσαι;
ρώτησα ξανά
μου απάντησες με σιγουριά:
ενήλικο σκοτάδι
Stavroula Papadaki
Urodziła się w 1991 r. w Atenach. Studiowała filologię na Uniwersytecie w Atenach. Zajmuje się poezją grecką i europejską.
DIALOG
Boję się powiedziałeś
zapal światło
a ja się zaśmiałam
zapytałam
czy jesteś dzieckiem?
już nie, odrzekłeś
to kim jesteś?
znowu zapytałam
a ty odpowiedziałeś z przekonaniem:
dojrzałą ciemnością.
Χρηστίνα-Καλλιρρόη Γαρμπή
ΠΑΥΣΙΛΥΠΟ
υπάρχουν στα βουνά
κάποια δέντρα
ήρωες
σκυμμένα οριζόντια
πάνω απ’ τον γκρεμό
προφυλάσσουν το νόημα
από την πραγματικότητα
η σταθερότητα στο κενό
είναι ένας ήχος
που έρχεται από πολύ μακριά
για να μας αγκαλιάσει
νομίζω μικρή
ανέβηκα πάνω σε ένα τέτοιο δέντρο
και αποκοιμήθηκα
ισορροπώντας
τα όνειρα
που έβλεπα
έπεφταν από το κεφάλι μου
στον γκρεμό
το δέντρο χαμογελούσε
ένας λαθροκυνηγός
με έβγαλε φωτογραφία
ενώ κοιμόμουν
ίσως αν καταφέρω να τη βρω
να ζήσω μια ζωή ευτυχισμένη
Christina Kallirroi Garbi
Christina Kallirroi Garbi urodziła się w 1989 r. w Patras. Studiowała na Wydziale Prawa w Atenach oraz w Szkole Dramatycznej Konserwatorium Ateńskiego. Pracowała jako aktorka.
PAVSILIPO[1]
rosną w górach
pewne drzewa
bohaterowie
pochylone ukosem
nad przepaścią
chronią sens
przed rzeczywistością
trwają w pustce
jak echo
które nadchodzi z daleka
aby nas objąć
myślę jako dziecko
wdrapałam się na takie drzewo
i zasnęłam
równoważąc
sny które widziałam
spadały z mojej głowy
w przepaść
drzewo się uśmiechało
kłusownik
zrobił mi zdjęcie
kiedy spałam
jeśli uda mi się je odnaleźć
będę mogła przeżyć swoje życie szczęśliwa
***
Τα δάκρυα γίνονται λέξεις
Το αίμα γίνεται λέξεις
Το σπέρμα γίνεται λέξεις
Αυτή είναι η ποίηση
ARETEOS BEZANIS
Areteos Bezanis urodził się w 1999 roku. Dorastał w Metaxourgeio. Studiował teatrologię w szkole teatralnej Miejskiego Teatru w Patras oraz zarządzanie na Uniwersytecie Ekonomicznym w Atenach.
Łzy stają się słowami
Krew staje się słowami
Sperma staje się słowami
To jest poezja
[1] Plac, park i zabudowa w mieście Karditsa.