„Nowo powołana minister spraw zagranicznych Kanady, Chrystia Freeland, energicznie wspierająca Majdan oligarchów na Ukrainie, jest wnuczką nazistowskiego kolaboranta, Michailo Chomiaka, który w latach 1940−1944 prowadził w Krakowie, w porozumieniu z administracją Hansa Franka, ukraiński dziennik „Krakivsky Vesti”, drukowany na sprzęcie zarekwirowanym wydawanej do 2 września 1939 r. żydowskiej gazecie „Nowy Dziennik”” https://warszawskagazeta.pl/polityka/item/4562-nowa-minister-spraw-zagranicznych-kanady-chrystia-freeland-dumna-wnuczka-kolaboranta Cytuję dalej za linkiem: „Freeland chwali się często publicznie swoimi ukraińskimi korzeniami i swoim dziadkiem, Michailo Chomiakiem, opisując go w mediach jako ukraińskiego patriotę, ale omija starannie jego działalność w latach 1940−1945.
Przyczyna dyskrecji dumnej wnuczki może być taka, że dziadek Chomiak wylądował w połowie września 1939 r. roku w okupowanym Krakowie, gdzie został pracownikiem, a z czasem naczelnym redaktorem ukraińskiego dziennika „Krakivsky Vesti”, wydawanego od początku 1940 r. za zgodą administracji Hansa Franka, zbrodniarza wojennego, skazanego na karę śmierci w Norymberdze. Gazeta Chomiaka została utworzona m.in. w celu (cytujemy dokumenty założycielskie) przywracania ukraińskiej tożsamości w spolonizowanym regionie Chełmu. Działalność Chomiaka nadzorował szef wydziału propagandy Franka, austriacki działacz NSDAP Emil Gassner. To on przekazał redakcji Chomiaka materiał drukarski zarekwirowany wydawanej do 2 września 1939 r. żydowskiej gazecie „Nowy Dziennik”. Ostatni redaktor naczelny „Nowego Dziennika”, Mojsze Kanfer, schronił się we Lwowie, ale po wejściu Niemców znalazł się we lwowskim getcie, skąd w 1942 r. został przewieziony przez ukraińskich nacjonalistów (którzy pomagali w likwidacji getta we Lwowie) do obozu koncentracyjnego w Bełżcu, gdzie zginął jeszcze w tym samym roku.
Córka Kanfera, Irene Kanfer, ocalała i schroniła się w Paryżu, z czasem stała się tam znana jako poetka i tłumaczka Yiddish. W źródłach historycznym można znaleźć wzmianki o tym, że Niemcy ufali Chomiakowi i że jego gazeta miała większą autonomię niż jakakolwiek inna ukraińska publikacja w Generalnej Guberni. Chomiak działał w Krakowie do października 1944 r. Uciekając wraz z Wehrmachtem przed ofensywą Armii Czerwonej, przeniósł się z rodziną do Wiednia, gdzie dalej wydawał „Krakivski Visti” aż do 29 marca 1945 r., czyli kilka dni przed zajęciem Wiednia przez Armię Czerwoną.” Media pisały też, że Chomiak i inni ukraińscy kolaboranci bardzo wzbogacili się na tak zwanej „aryzacji” mienia żydowskiego, czyli na rabunku mienia Żydów eksterminowanych przez nazistów. Ponieważ media dowiedziały się o kolaboranckiej przeszłości Mychajły Chomiaka z artykułu naukowego historyka kanadyjskiego pochodzenia ukraińskiego Johna-Paula Himki, zachęcam do przeczytania tego tekstu w języku angielskim tutaj: https://www.academia.edu/30900649/Krakivski_visti_and_the_Jews_1943_A_Contribution_to_the_History_of_Ukrainian-Jewish_Relations_during_the_Second_World_War
a w języku polskim w pliku pdf, który można pobrać tutaj.
http://suozun.org/warto-obejrzec-i-przeczytac/i_krakiwski-wisti-i-zydzi-1943/
Warto odnotować, że John-Paul Himka uznał za jeden z ważnych powodów ukraińskiej obojętności a nawet zadowolenia wobec zagłady Żydów – ukraińską ideologię nacjonalistyczną, czyli ideologię OUN. Tylko z tekstu profesora Johna-Paula Himki możemy dowiedzieć się, co naprawdę i dlaczego pisali ukraińscy autorzy w polskim Krakowie na temat Żydów podczas ich masowego zabijania przez nazistów.